Fayahs eerste schoolmaand. Hoe bevalt het en hoe komt het dat we nu toch meer tijd samen hebben.

Sinds een maand gaat Fayah naar school, iets waar ik best een tijd tegenop heb gezien maar ook iets waar ik -toen het zover was- vrede mee had. Waar ik me niet op had voorbereid was dat we zo veel meer “samen-tijd” zouden krijgen.

Voor sommige moeders is school heerlijk, even “vrij” van je kind en gewoon naar de wc kunnen zonder kind dat achter je aan rent of net op dat moment doet alsof het dood gaat van de dorst en NU drinken nodig heeft. Voor mij is het niet zo. Misschien is het omdat Fayah enigst kind is en ik dus nog eigenlijk helemaal niet klaar was met deze fase maar er geen vervanging in de rij stond of misschien is het omdat Fayah gewoon echt een heel makkelijk en vrolijk kind is maar ik heb behoorlijk opgezien tegen school, mijn gezellige vriendinnetje dat de hele dag weg is en een leeg -en dus saai- huis voor mij.

Tegen de tijd dat ze 4 werd moet ik eerlijk toegeven dat ik er ook de voordelen van in begon te zien. Ik zag hoe ontzettend Fayah toe was aan meer uitdaging en dat ik niet altijd goed wist hoe ik die kon bieden. En ja, die klusjes in huis die maar bleven liggen, die kon ik dan ook mooi even doen. In mijn hoofd begon ik vast een beetje te bedenken hoe ik alles zou gaan aanpakken zodra de vrolijkheid zelf op school zou zitten en hoe ik het voor ons beide het beste zou kunnen aanpakken en nu het eenmaal zo ver is en mevrouw 4 weken naar school gaat kan ik oprecht zeggen dat het heerlijk is en dat we veel meer tijd samen hebben!

Maar hoe maak je meer tijd samen als je minder samen bent?

De laatste “voorschoolse weken” kreeg ik steeds meer moeite met een goede balans vinden tussen alles, het huis dat natuurlijk gepoetst moest worden, Fayah die duidelijk steeds meer uitdaging nodig had en natuurlijk werk ik ook nog buitenshuis. Niet dat ik het veel te druk had, echt niet maar meer het gevoel dat ik alles maar half doe. Boodschappen met Fayah, noodzakelijk kwaad maar Fayah had er maar zelden zin. Poetsen? Even snel een beetje want dan kwam toch weer dat gevoel om de hoek kijken dat zei dat ik Fayah negeerde maar eenmaal bij Fayah bleef ik maar denken “straks komt manlief thuis en dan lijkt het alsof ik niks gedaan heb”. Even for the record, hij is een schat en geeft er niks om als het huis niet spik en span is maar het was meer mijn gevoel dat ik het graag netjes wilde hebben. Uiteindelijk was de dag voorbij en had ik niet het gevoel dat ik Fayah de juiste aandacht had gegeven maar dat huis… dat was het ook niet echt geworden.

Sinds Fayah naar school gaat voelt alles zo veel lekkerder! Ja, het is saai in huis (wie knuffelt me nu de hele dag?!) maar onder schooltijd kan ik mooi alle klusjes doen. Boodschapjes, wasjes draaien, zuigen, dweilen, de hele mikmak gebeurd onder schooltijd en daarna… dan is het Fayah-tijd. Samen naar de speeltuin, knutselen, fietsen, alles doen we gezellig samen zonder dat het huishouden aan me knaagt want dat heb ik al lang af kunnen vinken! Aan het eind van dag voel ik me zo veel meer tevreden want beide dingen heb ik gedaan zonder schuldgevoel en toch is het echt helemaal gedaan. Huis klaar en Fayah volle aandacht. En na 4 weken kan ik zeggen dat onze band die al enorm sterk was alleen maar hechter lijkt te worden. En ja, ik weet het, er komt een tijd dat ze liever met vriendinnen afspreekt en dat is tegen die tijd vast prima maar nu geniet ik heerlijk van onze tijd samen, tijd die niemand meer van ons afpakt.

Hoe voelt/voelde het voor jullie toen je kindje voor het eerst naar school ging?

Foto’s: Eline Froukje Fotografie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *